Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

5 Aralık 2013 Perşembe

Gün 5: Hayatımın Kabusu

Bugünün ödevi biraz gecikti. Ama taaa en başında ne anlatacağımı biliyordum. Hayatım boyunca en çok gördüğüm kabusu anlatacağım sizlere. 

Altı ya da yedi yaşındayım, Bakırköy'de oturuyoruz. Vur patlasın, çal oynasın bir dönem geçiriyorum. Bir gece bir kabus gördüm. Uykudan uyanıyorum, her yer karanlık, sadece banyonun ışığı yanıyor. Ben de gidip banyonun kapısını açıyorum. İçeride bir sürü ayı var, bildiğin oyuncak ayı, beyaz, siyah, boz, hatta sanırım bir de panda. Oyuncaklar ama hepsi bildiğin insan boyutunda yani benim o halime göre çok iriler... Bana kocaman dişlerini gösteriyorlar ve sürekli saldıracaklarına dair hareketler yapıyorlar. Ama çok şükür ki banyonun dışına çıkamıyorlar. Bu bana kendimi az da olsa güvende hissettiriyor.

O sırada rüyamda annem uykudan uyanıyor ve banyoya girmek istiyor, ben anne n'olur gitme seni yiyecekler diyorum ama annem benim gördüğümü görmüyor; beni dinlemiyor ve banyoya giriyor... Sonrasında annem de o ayılar gibi oluyor. Saldırgan, vahşi... Beni tanımıyor, yalvarıyorum ona ama beni görmüyor kızı olduğumu görmüyor. Uyandığımda kan ter içindeydim. O gece gittim ve annelerin yatağına girdim. Anneme anlattım rüyamı o da bana okuyacağım duaları hatırlattı. 

Sonrasında ben bu rüyayı hep gördüm, ama sadece annemin de o ayılar gibi davranmaya başladığı yere kadar. Devamını bildiğim için sanırım kendimi koruma iç güdüsüyle bir şekilde uyanıyordum diye düşünüyorum. Her sene, senede iki kere... Çocukken çok zor geliyordu tabii ama bir keresinde üniversiteye giderken de gördüm. Rüyanın içinde bekledim, ne olacağını görmek istedim, sonrasında ne olacaktı. Ama hiç bir şey olmadı, biri gelip beni uyandırdı. Yıllarca gördüğüm o rüyada bir kere bile annemi kurtarmak aklıma gelmedi. Halbuki ben ne mahalleri yangınlardan, kötü insanlardan koruyan bir süper kahramandım rüyalarımda...

Yıllar geçti, hala o banyonun o şekli gözümde net. Şimdi düşünüyorum da acaba bu rüya yüzünden mi annemi ne kadar çok sevsem de, onun zamanında çekmiş olduğu sıkıntıları anlasam da hala tam olarak sağlıklı bir ilişkiye sahip değiliz. Ben kocaman kadın oldum, hala bir atışma, hala bir sürekli ona kırılma hali... Bilemiyorum. Belki bir psikolog yorum yapabilir, ama istemiyorum, kalsın.

Bu da böyle bir anımdı.
Share this article with your friends.

1 yorum:

  1. o yaşlar da, psikolojini derinden sarsacak bir rüya..
    Annen kız arasındaki kronik bir problem bence.. İnsan kendisini en cok seven ve her koşulda bağışlayacağı insanların kalbini kırmaya meyilli bence..

    YanıtlaSil

Bu gadget'ta bir hata oluştu