Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

18 Aralık 2012 Salı

Kapanma Hikayem Vol.5 ve Son

Çok uzun bir ara vermiş oldum, toparlayabilecek miyim emin değilim. Bu yazı daha çok kapandıktan sonraki ilk bir haftayı anlatıyor :)


Kendimi bir yandan ikna çabaları bir yandan sonradan öğrendiğim kadarıyla şeytanın vesveseleriyle baş etme çabalarıyla kısa bir dönem geçirdim. Bu dönemde en önemli şey destek olan insanların varlığı ama bu şöyle bir destek olmamalı bence; evet, evet kapanmalısın. Tamam senin adına sevinen insanların varlığı olmalı elbette ama bir yandan da sen nasıl kendini iyi hissediyorsan öyle olmalı da denmeli insana. Aksi takdirde insanın karakterine bağlı olarak ters tepebiliyor. Vesvese diyorum ya hani, şöyle bir vesvese bile olabiliyor, ben insanların düşünceleri için değil Allah'ım emri için kapanmalıyım ama insanların istekleri beni böyle yönlendiriyor... gibi. O yüzden dediğim gibi altını iyi doldurmak gerekiyor ama ne kadar iyi doldursak bile düşünceler insanın sürekli zihninde dönüp durabiliyor.

Zaten tarih belirledim desem de sürekli bir kıvranma, bir yandan kendimi hazırlamaya çalışıyorum bir yandan da insanlara ufaktan ufaktan söylüyorum. Tüm insanların düşündüklerini bir köşeye koymam gerektiğine inansam da bu o kadar kolay olmadı, ben bu yazıyı yazarken üstünden bir sene geçmiş olsa da hala eskilerden birinin beni gördüğünde vereceği tepkiyi düşünüp görüşme isteğimin kursağımda kaldığını da yaşıyorum. Yani hala oldu da bitti değil nefsim için. Özellikle de güzel görünme olayı insanı çok etkiliyor, hala da etkiliyor... üstüne hamileliği de ekleyince tabii ki bu durum şu aralar coşmuş durumda. Ama bu ayrı bir yazının konusu:)


Sözümden vazgeçmeyeceğim, ben bu işi Allah rızası için yapıyorum diyerek Kurban Bayramı'nın arifesinden kapandım ama dedim ki mutlaka dışarı çıkmalıyım, eğer dışarı çıkmazsam bayramın ilk günü kıyafetlerimi giyinirken zorlanırım. Nefsime ağrı gelir.Yani arife günü dışarı çıkmak benim için kırılma noktası olacaktı.

Basit bir şekilde giyindim, paşmina bir şal takıp, geniş bir kotun üstüne uzun bir triko giyindim. Gayet sadeydim:)

Dışarı çıktık, yolda neredeyse herkesin gözünün içine bakıyorum, sanki herkes aa emilianata kapanmış diyecek:) Tabii öyle bir şey olmadı, bir tur atıık, AVM'ye giriş yaptık ve çok güzel giyinen bir kaç tesettürlü hanım gördüm, kendimi beğenmedim:) Güzel giyinen tesettürlü hanımları çok seviyorum, aslında yaptıklarının farkında olmaları gerekiyor:) Hem özendirmek açısından hem de benim o dönemdeki durumları yaşayan insanlar yol göstermeleri açısından çok önemli:)

Bu olaydan bahsetmeden geçemeyeceğim, önemsiz bir detay ama o ilk günün ruh haliyle yaşadıklarımı yorumlama biçimim bence önemli:

O günden bir hafta önce aynı yerde bir kadın arkamdan gelirken çocuğu arkamdan benim ayağıma takıldı ve düştü, bende haliyle derin bir vicdan azabı ama kadında da ciddi bir olgunluk, neyin ne olduğunun bilincinde sonuçta...İşte arife günü biz eşimle o kalabalıkta gezinirken yine aynı şekilde arkamdan tabii ki başka bir kadın ve çocuğu hızlı hızlı yürürken beni bodoslama geçmek istediler ve çocuk haliyle bana takıldı ve düştü. Bende yine aynı vicdan azabı, aynı tepki ama bu sefer aldığım tepki farklıydı. Kadın önce çocuğuna baktı, sonra bana baktı, sonra bir daha baktı çocuğa, çocukta bir şey yok, sonra tekrar yüzüme baktı ve bana laf saymaya başladı. Bunu yapan kadının olgun olmamasından kaynaklanıyor ama sonuçta ben duygusal bir insanım ve kadın bunu yaparken ben direk iki olayı karşılaştırıp acaba örtülü olduğumdan mı bu şekilde tepki gördüm diye düşündüm. Aradan zaman geçince verilen tepkinin örtüyle alakası olmasını düşünsem de, neredeyse aynı olayın, kısa süre arayla, aynı mekanda gerçekleşmesi ile böyle bir düşünceye kapıldığımı da itiraf ediyorum. Nasıl alındığımı anlatamam.

Bundan sonra çok olay yaşadım onların hepsi ayrı bir yazı olabilir ama bu yazıda bir başkasını anlatayım.

İşteki herkes kapanacağımı bilmiyordu, ben büyük bir aile şirketinde çalışıyorum, parton denilen herkesle bayram tatilinde görüştüğüm için onlar şaşırmadılar. Daha önce tesettürlü eleman çalıştırıldığı için sorun da olmayacaktı haliyle. Ama ben uykudan uyanıp daha önce hiç takmadığımdan kalınlığını hiç deneyemediğim bir pashmina şalla başımı örtünce, iş arkadaşlarımdan biri yanıma gelip; emilianata üşüdüğün için mi kapattın başını yoksa örtündün mü diye sordu! Yaşadığım şoku anlatamam. Dışarıdan öyle mi gözüküyor diye bayağı üzülmüştüm. O akşam kardeşimin yanına gidip başka taktikler öğrendiğimi söylememe gerek yok sanırım.

O hafta boyunca aldığım her yorum beni üzdü diyebilirim. Bir kaç arkadaşımı dışarıda tutuyorum tabii ki ama insanlar yeni kapanan bir kişinin ne kadar hassas olacağını düşünmeden yorumlar yapabiliyorlar ki bizim şirket abidik gubidik yorum yapan personelleriyle gözümde mimlenmişken böyle bir olayda da yaptıkları yorumlar sayesinde büyük bir çıbana sahip olduğumu söylemeden de edemeyeceğim. Şimdi aynı yorumları duysam umrumda olmaz elbette ama o dönem takmışım kafaya demek ki:)



Şimdi aradan uzun zaman geçti, ben bir çok şeyi aştım haliyle.
Şükrediyorum kapanmak bana da nasip oldu, hayatımı bu yönde yaşayabiliyorum diye. Ama yaşadığım zorluklar bitmedi, bitmiyor. Bazen öyle şeyler oluyor ki insanların nasıl bu kadar küçük düşünebildiklerini anlayamıyorum. Bir örtü yüzünden bana kıymet veren ve aynı örtü yüzünden insan yerine koymak bile istemeyen onlarca insan tandıım, tandığımı sandıklarımın bir kısmı hakkında da ne kadar büyük yanılgıda olduğumu anladım.

Bu dönem içinde yaşadıklarım özellikle örtünme konusunda kimseyi kınamamak gerektiğini de öğretti bana. Kimsenin makyajı, giydiği önceden de beni ilgilendirmiyordu ama kapalı olup da tesettüre tam uymuyor diye kimseyi kınamamak gerektiğini tekrar tekrar öğrendim. Nasıl olduysa bazen blogda yayınlanan kombin yazılarında gayet rahat görülüyor. Pantolon giymek istemiyorum dedim, hamilelikle beraber giyinmeye başladım. Dar giyinmek istemiyorum dedim, bazı gün öyle oldu ki evden çıktıktan sonra ne giyindiğimin farkına vardım, daha neler neler...

Bu blog bir yandan tesettürlülerin öcü olmadığını anlatan bir bloğa dönüştü gözümde. Benim gözümde böyle ama sizin gözünüzde nasıl bilemiyorum:)

Evet, benim de sosyal yaşantım var, benim de dünya için bir çabalamam var. Yani terk-i dünya yapamadım henüz... Kapanmakla bitmiyor iş zaten, ben melek değilim ve benim de hatalarım var. Kapandım diye ne kimseden üstünüm ne de aşağıyım( aşağılamaya çalışan çok var ama değişecek inşallah) Belki bu yazıyı yazmakla bile koccaman bir hata yapıyorum ve şu anda bunu fark edebilecek durumda bile değilim. Ama tutup da yok tayt giymiş, yok dar giyinmiş diye insanları kınamamak gerektiğini zamanla öğrendim.. Çünkü o insan da bir nefis taşıyor ve nefisle verilen savaş her an devam ediyor.

Yazının sırasıyla ilk bölümleri için vol 1, vol 2, vol 3 ve vol 4


Share this article with your friends.

12 yorum:

  1. sanırım bizim zamanımızda (gençken yani:) şöyle bir avantajımız vardı:
    28 şubat ertesine denkgeldiğinden, insanlar bize aç dedikçe, okul kapılarında-derslerde enteresan tepkiler verdikçe motive oluyorduk.iş bazen inada biniyordu galiba.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. belki de... Bu yazıyı yazalı çok uzun zaman geçmiş ama bugün hatırlamam gerektiğini hissettim. Yorumları da yeni gördüm bu vesile ile:)

      Sil
  2. herkesin geçtiği yol farklı oluyor ama sonrasındaki vesveseler benzer sanırım, Allah hepimize şeytanın vesveselerinden kurtulma gücü versin. Baştan sona hepsini okudum, inşallah bir daha hastalıklarla boğuşmak zorunda kalmazsın, sağlıkla çocuğunu büyütürsün...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. amin amin amin. Çok teşekkür ederim :) Sevgiler.

      Sil
  3. inş. bana da nasip olur demekten kendimi alamadım . ne mutlu size ...

    YanıtlaSil
  4. Bu yazin icin sana cok tesekkür ederim. Bende yaklasik 1 yil önce kapandim ve bu aralar vesveslerle bogusuyorum. Insallah bende senin gibi yenicem tüm bunlari. Senin yazinda bi inan cok yardimci oldu.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. rica ederim, çok sevindim yardımcı olmasına. inşallah geçen bu süre içerisinde daha güçlüsündür:)

      Sil
  5. Benim de surekli kapanma fikri aklimda ancak bir turlu cesaret edemiyorum cevremden gelecek tepkilerden cok cekiniyorum... Boyle de icim huzursuz ne yapacagimi bilmiyorum... Internetten benim durumumda olanlarin basindan gecenleri okuyorum belki bana bir isik tutar diye....
    Allah bana da nasip eder ins birgun....

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. amin inşallah. Şöyle düşünebilirsin: insanlar sen ne yaparsan yap, yorum yapma haklarını elde bulunduracaklar. O yüzden sen mutlu olacağın, huzur bulacağın şekilde yaşamalısın. Sevgiler.

      Sil
  6. kesinlikle tesetturun ne durumda oldugu kimseyi ilgilendirmemeli ben de sonradan ortundum kirk yasima ramak kala ortunmeden once tesetture hakkini veremeyenlere kiziyordum boyle ortnmek mi olurmus diyordum oysa ben ortununcede onlar gibi oldum cok mucadele verdim galiba simdi artik duzene girdi disari her cikisimda garip bimutluluk doluyo icome ve bu bana olaganustu bir guc veriyo kendimin yeni yeni insan oldugunu fark ediyorum

    YanıtlaSil
  7. Merhaba. cok guzel yazi olmus. allah kabul etsin. ben genc yaslarimdan kapanmak istiyorum. ailem izin vermiyo. evlenince niyyet etdim cocugumu sag salim kucagima aliyim kapanacagim. oglum dogdu ve ben bir kac ay sonra kapandim. annemlere gitdim benimle konusmadilar. ablam annem babam cok ustume geldiler. beni redd edeceklerini soylediler cok agladim cok dua etdim amma sonunda yenildim. acildim. sonra esimin isine gore turkiyeye geldik. 2015 ramazan ayinda tekrar kapanacagimi soyledim annameler ve yine ayni seyler basladi annem benimle ramazan bitib biz vatana gidene kadar konusmadi ve ben yine acik gitdim ve ant verdim kendime doner donmez kapanacagim. haliyle vatanda annemler yine baski yapdilar kapanma seni sileriz hayatimizdan falan filan. ben onlarin yaninda tamam kapanmiyacagim dedim. amam eylulde turkiyeye gelir gelmez kapandim. simdi kapanali tam 5 ay oluyo. ankarani tam bilmediyime gore ve esimdem ve oglumdan baska tanidigim kimse olmadigi icin daha istediyim gibi tam tesetturlu biri olmayi basaramiyorum. pantalon ve usten kis oldugu icin mont giyiniyorum . insalah tanidikca buralari daha uygun giyinecegim. ve en onemlisi yazin gelmesini hic istemiyorum. yine ailemin baskisina dayanamayib acilmakdan korkuyorum. ve bir aylik gittim vatan ziyaretinin burnumdan gelmesini istemiyorum.biliyorumki benimle yine konusmayacaklar annam yine her gun aglayacak ablam bana annenmizi aglatarak onun rizasini almadan kapanmanin bir anlami yok deyecek ve ben yine aglayacagim 1 ay boyunca . Insallah Allahim bana guc verir ve bu sefer acilmam Allahin rizasi icin direnirim

    YanıtlaSil